Vitnisburðar
Dulnevndir vitnisburðar frá føroyingum
“Vaks upp sum kristin, tá eg var 11 ár gavst eg. Fekk aðrar vinir, ið ikki gingu á møti, bleiv skít fyri fyrstu ferð sum 14 ára gamal. Alt lívið bleiv eitt ball, byrjaði at taka rúsevnir viðhvørt.
Eg byrjaði at hata fólk og halda meg vera betri enn øll hini. Haturin fylti hjartað mítt, og har var einki annað har.
Februar 2024 doyði omma mín, og tað var ein sera tung tíð í lívinum. Lívsgleðin sakk niður á botn.
15. mars koyrdi eg abba til føðingardagin hjá mær. Í meðan vit koyra, spyr hann, hví eg ikki gangi á møti, og eg visti ikki, hvat eg skuldi siga, men segði so, at eg helt meg ikki hava nakra grund at fara har. Hann sigur so nøkur orð, sum eg aldri gloymi. “Tú hevur einki at missa, men tú hevur ALT at fáa.”
Eg sigi so, at eg skal royna, og dagin eftir fór eg á ungdómsmøti. Eg havi gingið á møtið líka síðan og gav mítt lív til Jesus Kristus í Apríl 2024.”
“Eg eri uppvoksin í einum kristnum húsarhaldi í Vestmanna. Eg havi altíð fingið at vita, at Jesus er Gud, vára frelsari og harri. Mamma mín lærdi meg altíð, at kirkjan er umráðandi, tí felagsskapurin er ein hjálp at vaksa við Gudi.
Sum 6 ára gamal flutti eg til Danmarkar, og har hava tey ikki líka kristnar hjartans røtur sum í Føroyum, men tey eru meiri kulturkristin.
Tá eg var 13-18 ár fall eg sindur vekk frá trúnni og livdi mítt egna lív. Eg var fullur av girnd, eg drakk meg skít, fylti mín kropp við giftigum royki og livdi ordliga nógv eftir at síggja, hvat heimurin kundi bjóða. Eg hataði meg sjálvan alla ta tíðina og fann ikki útav at elska meg sjálvan. Eg visti, at tað eg gjørdi var djúpt forkert.
Tá eg bleiv 18 ár, vildi eg taka lívið av mær sjálvum. Eg stóð og var klárur at hoppa út gjøgnum vindeygað. Eg rópti til Harran um at bjarga mær. Eg bleiv bara møttur av hesum ófatandi og ovfarandi kærleikanum, sum gav mær frið og fortaldi mær, at Gud elskar meg og altíð er hjá mær.
Síðan vendi eg mær fullkomiliga frá mínum gamla lívsstíli til Kristus og tað lívið, sum Hann hevði kallað meg til. Eg setti mær fyri, at mítt lív skuldi reflektera Jesus og Hansara kærleika.”
“Eg havi altíð verið Kristin, men sum hvør og ein, so valdi eg í eina tíð at ganga vekk og prøva at liva í verðini.
Eg livdi lívið, sum gagnaðist mær, men erligt so hevði eg tað forferdiligt. Eg føldi meg tóman.
Men ein dagin hoyrdi eg Guds rødd klárt, eg royndi at skumpa tað vekk, men røddin kom aftur, dag eftir dag.
Til endans gav eg upp, eg lurtaði eftir røddini, og spakuliga rættaði upp mína kós.
Eg trúgvi við fulla vissu, at hevði eg ikki fari ígjøgnum hesa tíðina í mínum lívið, so hevði eg ikki veri so brennandi í trúnni sum eg eri í dag.”
“Havi altíð verið Kristin, men tá eg var tannáringur, livdi eg bert fyri meg sjálvan og gjørdi tað, sum hold mítt tyktist best.
Eg leitaði mær gleði í góðum úrslitum frá ítrótti og skúla, men alt hetta vísti seg at vera tómt og eftirsókn eftir vindi.
Eg kom í ein bíbliubólk, og tá byrjaði eg sjálvur av álvara at lesa í Bíbliuni, ganga á møti og fáa góðan felagsskap, og tað broytti mítt lív!
Síðan tá hava fleiri upp og niður túrar verið, men tað hevur víst seg, at hvørja ferð eg havi tikið eitt stig longri í trúnni, hevur tað verið 100% tað vert!”